Za dwa dni przyjdzie nam znów stanąć przed urną i, jak co pięć lat, podjąć decyzję, która z pozoru wydaje się prosta. Jedno nazwisko, jeden krzyżyk – minuta roboty. Ale przecież wszyscy dobrze wiemy, że to nie jest tylko minuta. To wybór, który niesie konsekwencje na lata.
Dlatego nie piszę dziś do tych, którzy już wiedzą. Nie piszę do tych, którzy głosują zawsze, choćby się paliło. Piszę do tych, którzy wahają się, którzy mają dość, którzy mówią: „to nic nie zmieni”.
Rozumiem Was. Naprawdę. Bo jak tu wierzyć, że coś się zmieni, skoro od dwóch dekad na szczytach władzy kręcą się w kółko ci sami? Ci sami, co raz budują, raz burzą. Raz obiecują Polskę dla wszystkich, a zaraz potem dzielą ją na lepszych i gorszych. Raz obiecują uczciwość, a potem rękami swoich ludzi kręcą lody, jakby jutra miało nie być.
Ale wiecie co? Gorsze od złych rządów jest tylko to, że pozwalamy im trwać. Bo gdy nie idziemy głosować, dajemy im glejt. Dajemy im ciszę, która działa na ich korzyść.
Tymczasem nadchodzi moment, kiedy naprawdę można coś zmienić. Na liście kandydatów są ludzie, którzy nie siedzieli dotąd przy państwowym korycie. Którzy nie obiecywali gruszek na wierzbie tylko po to, by po wyborach dorwać się do stanowisk. Są tacy, którzy nie mają układów do spłacenia. I to właśnie ich boją się ci starzy gracze.
Nie chodzi o to, by się zakochać w polityku. Chodzi o to, by dać szansę komuś nowemu. Bo może pierwszy raz od dawna władza bałaby się obywatela, a nie odwrotnie.
Nie zmarnujmy tej szansy.
W niedzielę idźmy zagłosować. Nawet jeśli jesteśmy zmęczeni. Nawet jeśli nikt nie jest idealny. Bo Polska nie potrzebuje kolejnej kadencji obietnic. Potrzebuje ludzi, którzy zaczną ją traktować poważnie.
To nie musi być wybór ostateczny. Ale może być pierwszy od dawna, który będzie naprawdę nasz.
Do zobaczenia przy urnie.
Piękne, mądre słowa. Od dawna myślę podobnie!
Ja też zachęcam , idźmy na wybory, głosujmy, choć przez chwilę bądźmy ważni dla polityków.